Holten & Van Westen

Holten & Van Westen

"ALLES IN MIJN WERK GAAT OM GOED KIJKEN, LUISTEREN EN SOMS OOK VOELEN"

Ender Holten is arts in opleiding tot internist en Willemieke van Westen AOA-verpleegkundige. In deze duo-column nemen ze ons mee in hun wondere werkwereld.
Holten & Van Westen

Ongeacht onze functie binnen de zorg, hebben we één ding gemeen: we ervaren allemaal weleens druk. Die druk ziet er voor iedereen anders uit – de een heeft veel patiënten, de ander een eindeloze stroom vergaderingen, een overvolle mailbox of een roodgloeiende telefoon. Toch werken we allemaal hard om de goed geoliede machine die het GHZ is, draaiende te houden. Wat ik soms jammer vind, is dat we daardoor niet altijd zien wat we allemaal doen voor onze patiënten – of voor elkaar. Zo heb ik op een dag misschien weinig patiënten op mijn naam staan, maar ben ik wél druk met belletjes, roosters en commissiewerk. Voor collega’s op de afdeling, die maar een deel van mijn werk zien, kan dat best vreemd lijken. En dat zet me aan het denken: als een deel van mijn werk onzichtbaar is, geldt dat ongetwijfeld ook voor het werk van de mensen om mij heen!

Daarom ben ik nieuwsgierig, Willemieke: welke taken dragen jullie als verpleegkundigen waar de rest van het zorgpersoneel waarschijnlijk geen weet van heeft?

Holten & Van Westen

Tsja, Ender.

Wie regelt nu eigenlijk die spuiten voor thuis? Soms vraag ik me weleens af waar ik nu eigenlijk druk mee ben geweest. Nadenken over onzichtbare taken is voor mij een beetje hetzelfde als ‘onbewust onbekwaam’. Je weet niet wat je niet weet. Als verpleegkundige sta ik dicht bij de patiënt en het is aan mij om alle eindjes aan elkaar te knopen. Ik zal een voorbeeld geven van gisteravond. Mijn patiënt mag met sondevoeding naar huis. De diëtiste regelt de voeding en hoeveelheden. De transferverpleegkundige regelt de thuiszorg en de arts schrijft medicatie voor. Goed geregeld! Daarna probeer ik het voor me te zien. Thuis. Met sonde. Ik denk aan het doorspoelen en oefen dit met de patiënt. Snel maak ik in Word een schema. Ze krijgt niet genoeg vocht en ik ben bang dat ze thuis uitdroogt. Ik bedenk een plannetje en overleg met de arts. Vervolgens denk ik aan de bloedsuiker die schommelt door de continue toediening van voeding. Alles in mijn werk gaat om goed kijken, luisteren en soms ook voelen. Vooruit denken en signaleren. Creatieve oplossingen verzinnen. Letterlijk en figuurlijk. Ik grap dat mijn moeder me vroeger niet voor niets zoveel heeft laten knutselen en ondertussen herinner ik me gelukkig dat de diëtiste de spuiten heeft besteld.