Holten & Van Westen

Is jouw werk ook jouw roeping, Ender?

In de vakantie las ik het boek ‘ZORG’ van Lynn Berger. Dit interessante boek gaat niet alleen over professioneel zorgen, maar ook over mantelzorg, zorg voor het gezin of voor je kat. In het boek schrijft ze op een gegeven moment: ‘Zorgen doe je met je hart.’ En daarvan gaan mijn haren een beetje overeind staan. Als ik op een verjaardag vertel dat ik verpleegkundige ben, krijg ik vaak de reactie: ‘Dat moet echt een roeping zijn, ik zou het niet kunnen!’ En dan denk ik bij mezelf, verpleegkunde is een professioneel vak. Een beroep waarvoor ik heb gestudeerd en dat bestaat uit richtlijnen, protocollen en wetenschappelijk bewijs.

Ik heb gekozen voor het vak omdat het me uitdaagt in mijn creativiteit en vanwege mijn interesse in het menselijk lichaam en de medische wereld. En natuurlijk ook omdat het gaaf is om professioneel betrokken te zijn bij patiënten. Het woord ‘roeping’ koppel ik niet aan mijn beroepskeuze. Nu vroeg ik me af, hoe zit dat in de artsenwereld? En misschien nog wel belangrijker, ben jij arts omdat dit jouw roeping is?

PS Aanrader, dat boek!

Wat een mooie vraag, Willemieke.

Eentje die goed past bij de zorg, een wereld vol bevlogen mensen. Ik heb er veel antwoorden op, maar de belangrijkste is een volmondige ‘ja’! Ik ben van kinds af aan altijd al een romanticus geweest, ik keek met grote ogen naar televisieseries als Scrubs, House en ER*. Ik kwam erachter dat er beroepen bestaan waarbij je kennis hebt van de honderden tot wel duizenden processen in het menselijk lichaam. Sterker nog: met die kennis mag je mensen helpen, door medische puzzels op te lossen. Voor die jonge nerd genaamd Ender leek dat te mooi om waar te zijn. Het wakkerde een vlam aan die nooit meer is gedoofd.

Die motivatie bleek nodig: ik was goed in ziekteleer, maar dramatisch in het maken van toetsen. De opleiding tot arts was hierdoor zwaar en niet altijd even leuk. Een ander beroep doen zat er voor mij echter niet in, ik moest en zou doorploegen. Inmiddels ben ik door die pittige opleiding heen en ben ik zelfs door de nog pittigere selectie gekomen voor de opleiding tot internist.

Ik geniet van elke werkdag, zorg met plezier voor mijn patiënten en het werk blijkt net zo mooi als ik had gehoopt. Iedereen heeft zijn eigen redenen om dit werk te doen, aan het bed of achter de schermen. Voor sommigen is het een niet te verklaren roeping, voor anderen een bewuste keuze. Misschien maakt het ook niet uit wat onze overwegingen zijn om dit werk te doen – als we aan het eind van de dag maar tevreden zijn over wat we voor de patiënt hebben kunnen betekenen.

* Mijn aanrader: The Pitt op HBO, vooral als je vroeger ER leuk vond!