Scoop | Editie 56 | Holten & Van Westen

Meeluisteren vanuit het ziekenhuisbed, is het te voorkomen Ender?

Recent was ik op ziekenbezoek en tsjonge wat zie je de zorg dan weer van een andere kant! Ik kan er niet omheen: er bestaat een kloof tussen patiënt en personeel. Het personeel kletst gezellig over het weekend of maakt rumoer rondom overdrachtsmomenten. Even op de gang wat vragen of een telefoontje beantwoorden. En ondertussen krijgen patiënten meer mee dan je beseft. En wat denk je van een kamer tegenover de medicatieruimte middenin de nacht? Op zaal heb je sowieso geen privacy volgens mij. Achter een gordijntje is nog steeds elk geluidje te horen en als de artsen aan je bed staan, worden de meeste dingen onverbloemd besproken. Soms moet ik een patiënt tegen zichzelf beschermen door bijvoorbeeld toch nog even te adviseren een pyjamabroek te dragen.. Ik wil graag mijn best doen om me meer in de patiënt te verplaatsen en niet luidruchtig op de gangen te zijn. Ik neem me in ieder geval voor om rondom overdrachtstijden de deur van de teampost dicht te doen tegen het rumoer. Privacy voor jouw patiënten. Hoe zie jij dat als arts? En, heb je zelf ook een veilige plek om over gevoelige patiëntinformatie te kunnen praten?

Dit is voorlopig Willemieke haar laatste column, zij is met zwangerschapsverlof. In de volgende Scoop neemt Lennart Krijgsman tijdelijk het stokje over.

Willemieke, wat een ontzettend herkenbare situatie schets je.

Ik ben zelf nooit ziekenhuispatiënt geweest, maar heb mijn familie wel mogen steunen. Wat een eye opener was dat, opeens realiseerde ik mij hoeveel patiënten wel niet horen! We handelen in dit ziekenhuis niet alleen in pillen en verband, maar ook in informatie. Diagnoses, beleidsplannen, klachten, controles, noem maar op. Het is belangrijk dat we de goede informatie op de juiste manier aan de juiste patiënt vertellen. Een ziekenhuis is lekker praktisch ingedeeld, patiënten liggen op dezelfde zaal en de post is maar twee deuren verderop. Logistiek is het dan handig dat twee patiënten op dezelfde kamer zitten, maar ze krijgen allebei ongevraagd een abonnement op elkaars zorgproces. Daarom blijft het belangrijk dat we bewust blijven van die lastige balans tussen praktijk en privacy.

Maar er is ook een andere kant: ik zie om mij heen dat we er ook in kunnen doorschieten. Als we de privacy van patiënten in ere weten te houden, denk ik dat het oprecht geen kwaad kan als patiënten ons horen babbelen. Of het nou bijdehante opmerkingen zijn tijdens de visite of schatergelach in de verpleegpost. Hier en daar een grapje naar elkaar maken of verwijzen naar het afgelopen weekend laat aan de patiënt zien dat er in die witte outfits mensen van vlees en bloed zitten. Ik heb dan liever dat ik achter het gordijn een patiënt hoor lachen over een flauwe opmerking dan dat we onszelf wegcijferen in een kramp om maar niets te delen. De kunst is niet om stil te zijn, maar om te weten wát je waar zegt.