Ender & van Holten

Ha Ender,

Mijn eerste dag in het Groene Hart! Inmiddels al weer 6 jaar geleden. Het was midden in de coronatijd en het hele ziekenhuis was in lockdown. Ik stapte over vanuit een ander ziekenhuis en dat was best spannend. Ik mocht niet komen meelopen, want dat zou verspreiding van covid kunnen betekenen. Het was dus letterlijk een sprong in het diepe! Toch had ik er na mijn sollicitatiegesprek wel alle vertrouwen in dat dit ziekenhuis mij niet als een nummer zag, maar echt persoonlijk als collega wilde kennen. Ik startte met een combinatiebaan als verpleegkundige op de AOA en de Chirurgie. De AOA was een covid-verdenking afdeling en mijn tijd op de Chirurgie heb ik voornamelijk op de corona-afdeling doorgebracht. Het was een gekke tijd. Toch voelde ik me al snel thuis. Ik vind het leuk dat je als verpleegkundige in het GHZ veel eigen verantwoordelijkheid hebt en dat er van je wordt verwacht dat je proactief handelt. Dit past bij mij. In mijn sollicitatiegesprek heb ik ook bewust gevraagd naar de rol van de verpleegkundige in het ziekenhuis op het gebied van leiderschap en zeggenschap. Toen er binnen mijn eerste werkjaar een vacature kwam bij het Verpleegkundig Stafbestuur (VSB), heb ik gesolliciteerd. Ik had het niet verwacht, maar ik kreeg de plek! Nu werk ik alweer ruim 6 jaar met veel plezier voor zowel de AOA als het VSB. Ik heb ervaren dat er ruimte is voor ontwikkeling en dat de kleinschaligheid van het GHZ eigen verantwoordelijkheid stimuleert. Hoe leuk is het als je bijna iedereen die door de gang loopt kent? Ender, wat weet jij nog van jouw eerste dag? En wat zou jij een nieuwe collega op zijn of haar eerste werkdag vooral willen vertellen?

Pfoe Willemieke, wat een start inderdaad. Leuk om te zien dat je al vanaf dag één bezig was met  zeggenschap en leiderschap. Precies zoals ik je ken! Mijn eerste dag als arts staat mij zeker nog bij. Ik was net klaar met allemaal indrukwekkende SEH-cursussen en opeens stond ik met knikkende knietjes op de afdeling. Het was midden in het griepseizoen en de afdeling was bomvol. De hectiek van die dag staat mij niet eens meer zo bij, wel de steun van mijn collega’s. Artsen die je vertellen dat het normaal is om overrompeld te zijn in het begin. De verpleegkundigen die je snel nog dingen influisteren die je zelf alweer vergeten was tegenover de patiënt. En ook zeker de afdelingssecretaresse, die zo veel overzicht biedt dat alle afspraken al stiekem gepland zijn voordat je de kans krijgt om het te vragen. Voor ik het wist stonden die knikkende knietjes een stuk steviger op de grond en ben ik nu zelf de collega die een kop koffie pakt voor de onzekere starter.

Dat brengt mij ook tot mijn antwoord op je vraag. Of je nou een ouwe rot bent in het vak of een jonge klare, een nieuwe start blijft altijd spannend. Maar je hoeft het hier nooit alleen te doen. Inmiddels werk ik al zes jaar in dit ziekenhuis, als co-assistent, semi-arts, beginnend arts en nu volg ik zelfs mijn opleiding tot internist. De keuze om terug te komen is nooit moeilijk geweest, en dat komt door de mensen hier!